«Μείνε εδώ κοντά.»

Ασχολούμαι μια ολόκληρη ζωή με την ασφάλεια στο νερό. Όχι επειδή είναι ένα ωραίο χόμπι — αλλά επειδή δεν μπορώ να το αποφύγω. Τριάντα χρόνια μαθήματα κολύμβησης, σε σχεδόν κάθε σύστημα διδασκαλίας που γνωρίζει αυτή η χώρα. Δεκατέσσερα καλοκαίρια στάθηκα στην άκρη της πισίνας ως ναυαγοσώστης. Και από την πρώτη μέρα είμαι πρόεδρος του NSWZ.

Και όχι, σίγουρα δεν είμαι ο μόνος που το βλέπει αυτό. Ρώτα οποιονδήποτε ναυαγοσώστη, εκπαιδευτή, άνθρωπο της ομάδας διάσωσης — όλοι κουνάνε καταφατικά το κεφάλι. Όλοι βλέπουμε το ίδιο πράγμα. Μόνο που αλλάζουν ελάχιστα.

Γιατί ξέρεις ποιο είναι το πραγματικό πρόβλημα; Δεν είναι τα μαθήματα κολύμβησης. Ούτε οι λίγες ομάδες διάσωσης. Ούτε οι λίγες πινακίδες ή σημαίες. Όλα αυτά υπάρχουν.

Βρίσκεται σε κάτι πολύ μικρότερο. Σε εκείνη τη μία στιγμή πάνω στην πετσέτα, όπου ένας γονιός σκέφτεται: ε, εδώ κοντά θα μείνει.

Εκεί πάει στραβά. Και εκείνη τη στιγμή την είδα εκείνη τη μέρα όχι μία φορά, αλλά πολλές.

Δεν είχαν περάσει ούτε δέκα λεπτά από εκείνη την επιχείρηση διάσωσης και τη βλέπω. Τεσσάρων χρονών, λέω. Ολομόναχη να σουλατσάρει στην παραλία, χωρίς γονιό πουθενά. Κανείς να την κρατάει από το χέρι. Εντελώς ελεύθερη, εντελώς χαλαρή, και χωρίς να καταλαβαίνει καθόλου ότι αυτό μπορεί να είναι πρόβλημα.

Σκούντησα τη σύντροφό μου. Που το είχε ήδη δει κι αυτή, παρεμπιπτόντως — έρχεται κι εκείνη από τη διδασκαλία κολύμβησης, οπότε έχουμε κι οι δύο την ίδια κεραία ανοιχτή. Πήγε προς το μέρος της, κάθισε δίπλα της, έπιασε κουβέντα.

Γιατί δεν το έκανα ο ίδιος; Ειλικρινά; Ένας σαραντάρης που σε μια γεμάτη παραλία πλησιάζει ένα άγνωστο νήπιο — αυτό βγάζει μπελάδες. Άδικα, αλλά έτσι είναι τα πράγματα. Οπότε το έκανε η σύντροφός μου. Λύθηκε μια χαρά.

Ύστερα ήρθε ο αδερφός της. Εφτά χρονών, τρία χρόνια μεγαλύτερος. Ήρθε από τις πετσέτες, ολομόναχος, σταλμένος προφανώς να μαζέψει την αδερφή του. Καμία βιασύνη, καμία ανησυχία στο πρόσωπό του. Γι' αυτόν αυτό ήταν προφανώς το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο.

Και πέντε λεπτά αργότερα; Σουλάτσαρε πάλι ολομόναχη. Όχι κατευθείαν μέσα στο νερό, όχι. Αλλά ούτε και κοντά σε κάποιον που την πρόσεχε. Γιατί δεν υπήρχε όριο. Και η προηγούμενη φορά δεν είχε καμία συνέπεια — οπότε γιατί να μην το ξανακάνει.

Μην με παρεξηγείτε, καταλαβαίνω αυτούς τους γονείς. Είμαι κι εγώ ένας απ' αυτούς, με δύο παιδιά. Μια μέρα στη θάλασσα με μικρά παιδιά δεν είναι διακοπές, είναι δουλειά. Αντηλιακό, η τεντούλα, τα κουβαδάκια, η πείνα, το κατούρημα, άμμος παντού — και κάποια στιγμή θες απλώς πέντε λεπτά να κάτσεις στον πάτο σου και να μην κάνεις τίποτα. Πολύ ανθρώπινο. Δεν υπάρχει τίποτα κακό σ' αυτό.

Αλλά το «μείνε εδώ κοντά» — αυτό ένα παιδί τριών ή τεσσάρων χρονών δεν το πιάνει με τίποτα. Δεν είναι οδηγία, είναι ένα σύννεφο. Κοντά σε τι; Πόσο μακριά είναι το μακριά; Και στο μεταξύ η θάλασσα εκεί λαμπυρίζει. Αφρίζει, κινείται, σε τραβάει. Για ένα νήπιο αυτό είναι ακαταμάχητο.

Τα παιδιά αυτής της ηλικίας ζουν εντελώς στο τώρα. Δεν φεύγουν επειδή είναι άτακτα. Πάνε απλώς να δουν. Δοκιμάζουν. Ακολουθούν ό,τι τραβάει την προσοχή τους. Και το νερό δεν αντιδρά — καμία προειδοποίηση, κανένα σινιάλο.

Ο πνιγμός δεν μοιάζει με αυτό που βλέπουμε στις ταινίες. Κανένα πλατσούρισμα, καμία φωνή. Είναι σιωπηλός. Και είναι γρήγορος.

Και αυτό ακριβώς είναι το κομμάτι που σχεδόν όλοι το έχουν λάθος: ο πνιγμός δεν μοιάζει με αυτό που βλέπουμε στις ταινίες. Κανένα πλατσούρισμα, καμία φωνή, κανένα χέρι που πετάγεται μανιωδώς πάνω από το νερό. Είναι σιωπηλός. Και είναι γρήγορος — συχνά μισό λεπτό, καμιά φορά λιγότερο, και πολύ συχνά ακριβώς δίπλα σε ανθρώπους που δεν παίρνουν χαμπάρι τίποτα. Η θάλασσα δεν φωνάζει για βοήθεια εκ μέρους του παιδιού σου. Απλώς περιμένει.

Οι ομάδες διάσωσης, τέλεια, αλήθεια — αυτοί οι άνθρωποι αξίζουν χρυσάφι και κάνουν τη δουλειά τους άψογα. Σημαίες, πινακίδες, όλα μια χαρά. Παιδιά που μαθαίνουν κολύμπι, παίρνουν διπλώματα, όλα σωστά.

Αλλά γι' αυτή τη στιγμή ακριβώς πριν, δεν μιλάμε σχεδόν ποτέ. Εκείνα τα πέντε λεπτά πάνω στην πετσέτα. Εκείνο το «ε, εδώ κοντά θα μείνει».

Εκεί πάει στραβά. Όχι μέσα στο νερό. Πριν απ' αυτό.

Τίποτα περίπλοκο. Τρία πράγματα, δεν κοστίζουν τίποτα, λειτουργούν παντού — Noordwijk, Ισπανία, η πισίνα στη γωνία, δεν έχει σημασία.

1. Κάνε εκείνο το όριο ορατό. Όχι «μείνε εδώ κοντά», αλλά «μέχρι εκείνη τη σημαία μπορείς, και ούτε μέτρο παραπέρα». Δείξε το. Ένα παιδί τριών χρονών καταλαβαίνει μια σημαία. Το «εδώ κοντά» δεν το καταλαβαίνει.
2. Συμφωνήστε ποιος προσέχει. Φωναχτά. «Πάω μια στιγμή στην τσάντα, εσύ προσέχεις τώρα.» Μην υποθέτεις σιωπηλά ότι ο άλλος προσέχει — γιατί τότε στο τέλος δεν προσέχει κανείς. Συμβαίνει πιο συχνά απ' ό,τι νομίζεις.
3. Κάνε κάτι όταν πάει στραβά. Αν το παιδί σου περάσει το όριο και το αφήσεις να συνεχίσει, τότε το όριο χάθηκε. Τέλος. Ακριβώς αυτό που έγινε εκεί — κανείς δεν έκανε τίποτα, και πέντε λεπτά αργότερα είχε ξαναφύγει μόνη της.

Εκείνο το κοριτσάκι λοιπόν, πέντε λεπτά αργότερα, σουλάτσαρε πάλι ολομόναχο. Όχι μέσα στο νερό. Αλλά ούτε και κοντά στην οικογένειά του. Κανένα όριο, καμία συνέπεια.

Πήγε καλά εκείνη τη μέρα. Αλλά το «συνήθως πάει καλά» — πάνω σ' αυτό δεν χτίζεις ασφάλεια.

Και όχι, δεν το γράφω αυτό για να νιώσουν άσχημα οι γονείς. Το γράφω επειδή μετά από τριάντα χρόνια κάθομαι ακόμα σε μια τέτοια παραλία με τον ίδιο κόμπο στο στομάχι. Απογοήτευση, λίγη αποθάρρυνση, και ειλικρινά και σκέτη θλίψη. Γιατί όλα ξεκινούν από το να συνειδητοποιήσεις ότι εκείνα τα πέντε λεπτά — ναι, ακόμα και σε μια μέρα ξεκούρασης, ακόμα κι όταν είσαι ψόφιος στην κούραση — μπορεί να είναι η πιο σημαντική στιγμή όλης σου της μέρας.

*Το νερό έχει όλο τον χρόνο. Απλώς περιμένει.*